Er was eens, heel lang geleden
een onaards paradijs dat Pepperland heette.
LIEFDE
80.000 mijlen onder de zee lag het,
of ligt het. Ik weet het niet zeker.
Pepperland is een kriebel van vreugde op de blauwe buik van het universum.
En daar moet gekrabd worden. Nietwaar, Max ?
Jazeker, uwe Blauwheid.
Wij Plurken willen altijd alleen 'nee' als antwoord.
Begrepen, Max ?
- Nee, uwe Blauwheid. - Dat is beter.
- Zijn de troepen klaar ? - Nee, uwe Blauwheid.
De Appelsmakkers ?
De Clowns ? De Happende Turken ?
De anti-muziek-raketten ?
De Vreselijke Vliegende Handschoen ? Geweldig.
Vandaag wordt Pepperland geblauwd.
Vuur.
De Plurken komen.
Handschoen, kom hier.
Wat zie je daar ? Vertel het hem maar, Max.
Er rent iemand weg, Handschoen.
Maar daar ga jij een stokje voor steken.
Wegwezen, Handschoen. Wijzen en aanvallen.
Ik heb sinds Pompeï niet meer zo gelachen.
WETEN
Wat is dit ? De Handschoen heeft er geen greep meer op.
Doe je slechtst.
Blaas ze op.
Het is onbeleefd om te wijzen.
Vernietig het, voorgoed.
De Plurken komen er aan.
Welnee, Jonge Fred. Dat durven ze helemaal niet.
Jawel, hoor. Ze zijn er al. Wat gaat u er aan doen ?
M'n kwartet afmaken.
Vuur.
Uw trio, meneer.
- Uw duet, meneer. - Duet ?
Uw solo.
Jonge Fred, de Blauwe Plurken komen er aan.
Het was 4 partituren en 32 muziekmaten geleden.
- Onze voorvaderen - Een kwartet ?
- en voormoederen - Nog een kwartet ?
kwamen toen in deze gele onderzeeër
- In dat kleine geval ? - naar Pepperland.
Klim aan boord, Jonge Fred.
Ik kan niet eens mezelf drijvende houden.
Ik benoem je tot admiraal.
Nou ja, in dat geval... Goed dan.
Snel, Jonge Fred.
Ga hulp halen.
Maar waar dan ?
Er is geen tijd voor onbenulligheden.
in de stad waar ik geboren ben
woonde een man die naar de zee voer
en hij vertelde ons over z'n leven
in het land van de onderzeeërs
dus zeilden we naar de zon
tot we de groene zee vonden
en we woonden onder de golven
in onze gele onderzeeër
we wonen allemaal in een gele onderzeeër
gele onderzeeër
en al onze vrienden zijn ook aan boord
ze wonen naast ons
en de band begint te spelen
volle kracht vooruit, bootsman, volle kracht vooruit
iedereen paraat !
kapitein
we leiden een comfortabel leven
we hebben alles wat we nodig hebben
een blauwe lucht en een groene zee
in onze gele onderzeeër
Wee mij.
Het kan in Liverpool eenzaam zijn op zaterdag. En het is pas donderdag.
Eleanor Rigby had maar een spannend leven.
Ik maak nooit wat mee.
Ik voel me een oude, versplinterde drumstick.
Ik zou zo in de rivier springen, maar het gaat regenen.
Ik maak nooit wat mee.
Poes.
Gelooft u me als ik zeg dat ik achtervolgd word door een onderzeeër ?
- Nee. - Dat dacht ik wel.
Ik zag echt een gele onderzeeër. Maar dat kan niet.
Of het was zo'n vliegend rond cakeje, of het was m'n fantasie.
Maar ik heb geen fantasie.
Help.
- Sorry, maar ik heb niks nodig. - Wilt u me alstublieft helpen ?
Waarmee dan ?
Muziek.
Onderzeeër.
- Blauwe Plurken. - Wat u nodig heeft...
De H van Haast, de E van Erg Dringend, de L van Liefde
... en de P van Please, help me toch.
Spring erin, dan halen we m'n vrienden op.
- Godzijdank. - Ik ben God niet.
- Parkeer hier maar. - Doe ik.
- Wat doen uw vrienden hier ? - Spelen.
- Wat bespelen ze ? - Niks, ze spelen.
- Laten we die meenemen. - Ik werk alleen met m'n makkers.
- Frankenstein ? - Ik had ooit iets met z'n zus.
Phyllis. Wat gebeurt er als ik deze overhaal ?
- Niet doen. - Kan ik je niet overhalen ?
- Ringo, ik heb zo raar gedroomd. - Nooit op een lege maag eten.
Luister naar Oude Fred.
Muziek. Onderzeeër. Blauwe Plurken.
Wat denk je ?
Hij moet nog oefenen.
- Wanneer gaan we ? - Eerst nog de anderen halen.
- Welke dag is het ? - Sitar-dag.
Dan zit George vast hier.
- George, wat doe je daarboven ? - Wat is er, Ringo ?
Wil je iets aankaarten
of aansnijden ?
Deze kerel.
- Muziek. Onderzeeër. - Blauwe Plurken.
Jullie zijn allemaal gestoord.
Wacht, dat is mijn auto.
- Hoe weet je dat ? - Die herken ik overal en altijd.
- Hoe ziet hij er dan uit ? - Rood, met gele banden.
Ik bedoel, blauw met oranje banden.
Het is maar hoe je 't ziet.
- Schuif op, ik rij. - Nee, ik.
- Ik. - Jij zit in het midden.
- Ik. - Jij reed toch ?
- Ik rij. - Dan ga ik achterin zitten.
- Zouden we storen ? - Vast.
We moeten Paul gaan zoeken.
Het is maar hoe je het ziet.
Doe nog eens een deur open.
- Die zien er mooi uit, niet ? - Wel.
- Jawel, hé ? - Nietwaar ?
Wel waar.
Wat is er, jongens ? Blauwe Plurken ?
- Wat denken jullie ervan ? - Ik denk...
Bedenk wel dat de zee woest kan zijn. Dus wat denk je ?
Huizenhoge golven. Wat denk je daarvan ?
- Ik denk... - Eigenlijk denk ik...
- Nou ? - Vergeten.
- Laten we schoon schip maken. - Ik maak liever schone onderzeeër.
- Dus dit is een onderzeeër. - Dat was een zachte landing.
- Niet als je op de bodem zit. - Genoeg gepraat. Aan de slag.
Te gek. Hoe start je dit ding ?
Met een aanval van de Blauwe Plurken.
- En die zijn zeker niet in de buurt ? - Nou ja...
Misschien is er ook een hendel.
Deze misschien ?
Hoe laat is het ?
- Het is tijd voor de tijd. - De wijzers gaan ineens langzamer.
Heb je wel 's het gevoel
dat het in de zee geen rozengeur en maneschijn is ?
Volgens mij zijn we verzeild geraakt in Einsteins relativiteitstheorie.
Relatief gezien, dan.
De tijd staakt voor minder uren.
Het is ook vast vermoeiend om de tijd te zijn.
- Waarom ? - De dag duurt 24 uur.
Goh, Ringo. Dat jij zo abstract kunt denken.
Dat ik drummer ben, betekent niet... Ik voel me ineens zo raar.
- Je bent niet meer de oude. - Alles wordt groter.
Nee, hoor. Wij worden kleiner.
- Mammie. - En jonger.
Stil maar. Oude Fred zal jullie wel helpen.
- Moet je zien. Allemaal kerstmannen. - Nee, Vadertjes Tijd.
- Dat heb ik ergens gelezen. - De jaren draaien terug.
- Wat betekent dat ? - Als dit zo doorgaat, verdwijnen we.
- Wat moeten we doen ? - Op een paar knopjes drukken ?
- Ik wil naar mammie. - De tijd dringt, vrees ik.
We moeten iets doen. We laten de wijzers vooruit draaien.
- Slimme knul. - Er gebeurt iets raars.
We gaan sneller.
Die onderzeeër lijkt precies op de onze.
Griezelig gewoon.
- Er zit iemand in. - Ze zwaaien.
Een paar kerels.
Zwaai maar terug.
- Zouden we bij een hele vloot horen ? - Er zijn er maar twee.
Dan zijn wij dat, op die andere onderzeeër.
- Daar gaan we terug in de tijd. - Moet je Ringo zien.
- We zijn allemaal eender. - Seniele criminelen.
Ik kan m'n baard horen groeien.
We moeten iets doen.
64 JAAR IS 33.661.440 MINUTEN
EN EEN MINUUT IS EEN HELE TIJD
WE ZULLEN HET LATEN ZIEN
Ik kan me vergissen, maar volgens mij gingen we door de Zee der Tijd.
Dat zou wel het een en ander verklaren.
Ik ben blij dat ik niet meer jong ben. Of was het nou oud ?
- Wat voor zee is dit ? - De Zee der Wetenschap.
- Die ziet er fout uit. - Hij ziet er slecht uit.
- Afzichtelijk. - Hij is lelijk.
- Oerlelijk. - Druk op een knopje.
- Een cycloop. - Nee, hij heeft twee ogen.
- Dan is het een bi-cycloop. - Nog een.
Een hele cyclopedie.
- Een school walvissen. - Ze zijn te oud voor school.
- De universiteit, dan. - De faculteit Visserslatijn.
- Recht zo die gaat. - Zo die gaat ?
- Zo die gaat, inderdaad. - Goed, maat.
- Kom vooral niet aan die knop. - Welke ?
- Die. - Deze ?
Dat was de noodknop.
Arme Ringo. Hij deed nooit een vlieg kwaad.
- Wat moeten we doen, nu Ringo weg is ? - Trio's leren zingen.
Nee, laten we de stumper redden.
- Ik zie voetstappen. - Twee laklaarsdieren.
Klaar voor de aanval.
- Ik mis Ringo niet. - Hij is ver weg.
Altijd al geweest.
- Daar heb je Ringo. - De H van Haast.
Daar gaat Ringo.
Het heeft ons gezien.
- Zoek de boks-knop. - Nooit van gehoord.
Nou en ? Zoek 'm toch maar.
Drukken maar.
Verkeerde.
Die.
- Daar gaat Ringo weer. - Hij kan er wat van.
Nee, niet weer die stofzuiger.
- We worden de vergetelheid in gezogen. - Of nog verder.
Tot kijk, eikel.
- Te veel. - Te snel.
Achteruit.
- Ringo-tijd. - De L van Liefde.
Indianen.
De P van Please.
Druk op een knop.
- Hoe was het, Ringo ? - Pijlsnel.
Kijk nou. Volle kracht vooruit.
- De motor verliest snelheid. - Bij alle Sirenes, we gaan langzamer.
- We worden verzwolgen. Wat nu ? - Thee drinken.
Alle haaien nog aan toe, ze is kaduuk.
- De wegenwacht. - Er zijn hier geen wegen.
Op de wegenwacht wachten we niet.
Ik heb verstand van motoren. Laat mij maar.
- Hier. - Is dat de motor ?
- Zie je dat dan niet ? - Tuurlijk wel. Laat mij maar.
- En ? - Vinger verbrand.
- Jongens, kijk. - Wat is dat ?
- Niks. - Het ziet eruit als niks.
- Een plaatselijke bewoner. - Het is vast zo'n niks.
Dat is in elk geval iets.
- Zullen we hem om hulp vragen ? - Dat vraag je niet aan zomaar iemand.
Maar dit is een niemand.
Medisch, chemisch, akoestiek, chronisch, logisch, Griek.
Ad hoc, ad loc, quid pro quo, zo weinig tijd, in extenso.
- Weet u waar we zijn ? - Dat is iets voor Socrates' brein.
- En wie bent u ? - Wie ?
Ja, wie ben ik ?
Jeremy ?
Hillary ?
Boob ?
- Dr. ? - Wie ?
Genius, classicus, botanicus en criticus
musicus en medicus.
- Een slechte dichter. - Geen oplichter.
- Hoort zeker bij de Angry Young Men. - Of het is een halve gare.
- Spreekt u Engels ? - Oud Engels, dialect, beschaafd...
- Spreekt u Engels ? - Als je lang genoeg graaft.
Hij weet niet wat ie weet.
Hij mag naar onze motor kijken.
- Moet dat nou ? - Dat is leuk voor 'm.
Turbomotor, superrotor, gekrakeel en materieel
deze motor heeft een kapot onderdeel.
- Hij heeft 'm gemaakt. - We gaan.
M'n beeld moet af, ik scheid het koren van het kaf.
Spreekt u altijd op rijm ?
Anders wist u weldra dat ik slechts wartaal uitsla.
Ad hoc, ad loc, quid pro quo. Zo weinig tijd, in extenso.
- Jongens, kijk. - Voetnoten voor m'n 19e boek.
Zo doe ik dat iedere keer. Ik schrijf en bewerk het steeds weer.
- Die is geschift. - Zeg dat wel.
- Het is weg. - Ik lees het nooit.
Er is toch een woord voor zo iemand.
- Aan boord. We gaan ergens heen. - En hij dan ?
Hij is tevreden met rondjes rennen.
- De stumper. - Ringo is ook zo sentimenteel.
Kijk nou. Mag hij niet met ons mee ?
- Mr. Boob, u mag mee als u wilt. - Ik ? Een Nergensman ?
U mag met ons ergens heen.
- Oké, Booby. Door het luikgat. - Door het luikgat.
Wat een bizarre frase. Iets uit de Victoriaanse fase.
Die uitdrukking zal niet blijven. Ik moet hem echt eens opschrijven.
- Dat is het luikgat, maat. - Inderdaad.
- Klaar ? Dan gaan we. - Vooruit.
- Vooruit.
- Hé, wat is het hier stil. - Wat nu, Jeremy ?
Herbevestig, hervorm en herstel. Bekijk de schroef, dan lukt 't wel.
Lok en klok en engelenhaar...
Wat zegt ie ?
Wat kauwgom en de klus is klaar. Draai er aan en starten maar.
Ik kan niet stoppen. De H van Haast, de E van Erg Dringend
- ... de L van Liefde... - En de P van... Vaarwel ?
- Geweldig. - Nu zijn we 'm voorgoed kwijt.
- In goede tijden. - In slechte tijden.
- Het spijt me. - Maar de motor deed het.
- Waar zijn we ? - In de heuvels aan de voet.
- De voet van wat ? - Van de hoofdstad.
- Snel, jongens. - Ik snel al.
- Ik voel tocht. - We zijn zeker bij de Zee der Gaten.
Zullen we maar ergens de weg vragen ?
- Neem ons niet kwalijk. - Hoe komen we in Pepperland ?
- Moet je zien wat een stof. - Waar komt het vandaan ?
Een chemische fout, een soort averij. Het is een condiment: een specerij.
Hij heeft gelijk. Het is peper.
- Is daar iemand ? - Waar zijn we ?
- Ik zie er geen gat meer in. - Het lijkt wel gatenkaas.
- Hoeveel gaten zijn het, al met al ? - Zeker wel een duizendtal.
Zei Fred niet dat er voor de Groene Zee een Zee der Gaten was ?
We moeten vast door zo'n gat.
Ja, maar door welk ?
These, antithese en synthese
veroorzaken oorzakelijke oorzaken.
Jeremy, wat weet je van gaten ?
Er zitten geen gaten in m'n opvoeding.
Zelfs geen gat in de dag ?
- Geweldig. Wat nu ? - Ga empirisch te werk. Kijk.
- Er komt steeds meer zinnigs uit. - Hij gaat vooruit.
Kom, we gaan de Groene Zee zoeken.
Vanuit de Zee der Gaten naar de Groene Zee.
Hydrolaat, chrysodine hupsakee. Hier ergens is de Groene Zee.
Ik heb een gat in m'n hand.
- Waar is Jeremy ? - Hij was daar.
- Nu niet meer. - Hij is het zeegat uit.
Welnee. Hij is toch onze vriend ?
Booby, Jeremy, Hillary, waar ben je ?
- Pepperland. - Het is wel wat zoutig.
- En viezig. - En rustig.
- Eindelijk veilig. - Wat een avonturen.
Het doet me denken aan de avonturen van wijlen Odysseus.
Een oog in de appels.
Meneer de burgemeester, ik heb het gered. Ik ben weer terug.
- Wie is dat ? - Onze burgemeester.
Hij is gesmakt. Meneer de burgemeester, ontsmak uzelf.
Misschien knapt hij op van 'n liedje.
Goed, we gaan zingen.
Hoor ik muziek ?
Zie ik daar Jonge Fred ?
Jazeker, meneer de burgemeester.
Gezegend zij m'n metronoom.
- En, heb je hulp gehaald ? - Nou en of. Kijk maar.
Heilige pizzicato, Jonge Fred toch.
- Wat griezelig. Jullie gezichten... - We zijn best knap.
- Jullie lijken de echten wel. - We zijn de echten ook.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.
Wat een naam. Dat kan niet veel wezen.
Jullie kunnen hen imiteren en de revolutie leiden.
Waar zijn jullie instrumenten ?
- In de Monsterlijke Zee. - De Zee der Monsters.
- We nemen wel andere instrumenten. - Dat zal niet gaan.
De Plurken hebben alles wat muziek maakt, in beslag genomen.
- Hebben ze dan zo'n hekel aan muziek ? - Door muziek krimpen ze.
Oké, jongens. Het is krimptijd in Pepperland.
- Hij lijkt op m'n leraar Engels. - Zachtjes schreeuwen.
- Wat nu ? - Meng je onder de gasten.
Pop pakken en wegwezen.
- Wat een enorme muziektent. - Daar bewaren ze de spullen.
- De kust is veilig. - Dit is onze kans.
- Hoe komen we daar ? - Een makkie.
Stelletje sukkels.
Het is hier niet erg licht, hé ?
- Niet zo hard. - Moet je zien.
- De uniformen. - Prachtige spullen.
- Dat staat vast mooi, nietwaar ? - Wel waar.
- En, hoe zie ik eruit ? - Te gek.
- En ik ? - Helaas. We zijn omsingeld.
Verdorie, zeg. Massa's Plurken.
- Ze komen hierheen. - Verstop je.
Zouden ze ons gehoord hebben ?
Wat zei je ? Goed idee.
- Kijk, ze liggen allemaal te slapen. - Zo zien ze er haast menselijk uit.
- Kom, wegwezen. - Op je tenen.
Op je tenen langs de Plurken.
Smeer 'm.
- Geen Plurk meer te zien. - Niet een schurk van een Plurk ?
- Geweldig. - Kijk, ontbijt.
Ik smacht naar een ontbijtje.
Pas op.
Voorwaarts, mars. Een, twee, drie, vier.
- Vijf. - Vijf ?
Mars.
- Drie. - Drie ?
- Twee. - Twee ?
- Een. - Een ?
Ben jij een Blauwe ?
- Je ziet er niet blauw uit. - Rennen.
Het is ons gelukt.
- Instrumenten in de aanslag. - Ik tel tot zes.
- Hou het maar bij drie. - Goed dan. Ik tel tot drie.
- De heuvels zijn vol... - Van het geluid van muziek.
Wiens schuld is dit ?
Rimski-Korsakov ?
Guy Lombardo ?
M'n beste vriend,
laten we niet vergeten
dat de hemel blauw is.
En morgen is de wereld dat ook.
Haal...
m'n Blauwe Handschoen.
Wie ?
Daar ben je,
m'n kleine handschoentje-poentje.
Gaat heen
en vernietigt gene parvenu's.
Verniel ze. Vernietig ze. Verpieter ze.
Laat ze blauw zien van ellende.
Uwe Blauwheid, neem wat smerig medicijn.
De Handschoen.
Handschoen ?
Wat een slimmerik.
Mondje open. Het doet geen pijn. Wat heb jij een grote mond.
Simpel. Alles wat je nodig hebt, is .
Ga weg, Handschoen, lieve Handschoen.
Je haalt me de woorden uit de mond, John.
Wacht. Let op.
Het is maar hoe je het ziet.
Wat een gekke plek voor een viskom.
- Hier kan alles. - Het is geen viskom.
- Een bol. - Van blauw glas.
Komt zeker uit Kentucky.
- Er zit iets in. - Vier kerels.
- Ik snap er geen bal van. - Dat zijn wij.
- Wij zijn hier. - Sgt. Pepper's...
- Lonely... - Hearts Club Band.
De gelijkenis is treffend.
Mag ik even ? Hierop is de theorie van Einstein van toepassing.
Die mensen zijn verlengstukken van onszelf,
bevroren in tijd en ruimte, volgens de relativiteitstheorie.
Die komt hierop neer. Neem twee eieren,
kluts ze en doe er naar smaak peper en zout op.
- Hoe krijgen we ze eruit ? - Maak het glas kapot.
- Het is Beatle-proof. - Welnee.
- Heb je je drumsticks bij je ? - Nee, helaas.
- Kijk eens in je zak. - Ik heb een gat in m'n zak.
- Ik vraag me af... - Het lukt nog steeds.
- We nemen alles terug. - Je bent een waar genie.
Ik weet het, ik weet het.
- Het is net tv. - Net kristal.
Hallo, broer.
Kijk eens aan.
- Als twee druppels water. - Hoe bestaat het.
- Jij bent een verlengstuk van mij. - Ik ben je alter ego.
Dan ben ik de ego.
Fijn dat je er bent, want er is oorlog.
De broeders trekken ten strijde.
- Zullen we heen gaan ? - Ik wil niet heengaan.
Beatles, ten strijde. Aanvallen.
We zijn omsingeld door Toto.
- Jeremy, ben jij dat ? - Ben ik het ?
Vraag maar aan hen, want ach, ze namen m'n papieren in beslag.
Genoeg, Jeremy.
- De hele wereld wordt aangevallen. - Wat wou je dan ? Een kloppartij ?
Bewaker. Blauw Plurkie.
Links naar de neus en rechts omhoog, naar de wenkbrauw en het oog.
Kom mee, Ringo.
Terug, terug.
Nog een keer, lieve Plurken.
Jullie gaan de verkeerde kant op. Achteruit.
M'n koninkrijk voor een paard.
Ik denk dat ik hem aan stukjes scheur.
Ik denk dat ik een blauwburger van 'm maak.
Het maakt me niet uit wat je denkt.
O, nee ? Dat zullen we dan nog wel eens zien.
Je kunt wel zien dat hij baalt. Snel, voor hij me vermaalt.
In zachte grond daar groeit altoos
verhef je dan, verhef je dan, m'n roos.
Een rozige neus ?
- Smeek je laatste bede. - Vrede, vrede.
Vervang al wat duister is.
Verander de doem in een bloem
zodat er weer luister is.
Zodra ik die Nergensman zag, wist ik dat hij iemand was.
Je hebt gelijk. Hallo, blauwen. Komen jullie erbij ?
Laat je hoofd niet zo hangen en kom erbij. Wat vind je ervan ?
- Max ? - Uwe Blauwheid.
- Ik bedoel, uwe Nieuwheid. - Er is geen blauwe wereld meer.
- Waar moeten we heen ? - Naar Argentinie ?
Komen jullie ? Nou ?
Zullen we dat doen ?
Ja, uwe Nieuwheid.
Ja, de wereld is prachtig.
De wereld is allemachtig prachtig.
De mensen zijn vrienden, verdriet is er niet...
... dus doe mee met de anderen, wees blij en geniet.
Ja, we gaan naar ze toe.
Ik durf het nu toe te geven. M'n neef is de blauwe vogel van het geluk.
- Lekker wijsje. - Het zit in m'n hoofd.
- Dans het eruit. - We doen niet anders.
- Geweldig feest. - We hebben leuke souvenirs. De motor.
- Een beetje liefde. - Ik heb een gat in m'n zak.
- Een heel gat ? - Een half. Jeremy heeft de rest.
- Wat moet ie met een half gat ? - Beter dat, dan een gat in z'n hoofd.
- Moet je John zien. - Zie je Blauwe Plurken ?
Er komen nieuwe, blauwere Plurken aan. Er is maar een remedie.
- Wat dan ? - Zingen.
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : Nutcracker